piątek, 13 lipca 2018

Od Dean'a do Conwaer'a

Śmiałem się w duchu jak małe dziecko, ale przed okazaniem tego uczucia blondynowi, przeszkodził mi jego wielki, włochaty, ponoć przyjacielski czworonóg. Bez zbędnych przemyśleń wybiegłem z mieszkania kolegi, zgarniając po drodze moją czarną kurtkę z wieszaka w przedpokoju.
Stanąłem od razu po wyjściu i ze zdziwieniem wypuściłem parę z ust. Był już wieczór! Tyle godzin w obecności niezbyt rozgadanego chłopaka, którego... Kurwa, którego polubiłem. Cierpliwie czekałem na towarzysza ze wzrokiem wbitym w rozgwieżdzone niebo czy to chodnik oświetlony ulicznym latarniami.
– To może teraz – okręciłem się wokół własnej osi. – Spacer w ciszy, błagam – zaszczyciłem blondaska czarującym uśmieszkiem, po czym swe kroki skierowałem w stronę pustego deptaka. – Ale gdybyś chciał, to zawsze możesz mi powiedzieć, co Ci leży na serduchu – zagaiłem po kilku sekundach ciszy, nie odwracając się do kumpla z klasy. – Możesz mi ufać – te słowa jakby wyplułem, błądząc wzrokiem po czubkach moich, nieco zakurzonych butów. – Zaproponujesz może jakiś park czy coś, a nie czaisz się tak z tyłu, co? – próbowałem rozluźnić atmosferę, ale kiedy to ujrzałem uradowaną twarz znajomego... Musiałem westchnąć, rozpływając się nad tym jego uśmiechem.

Connuś? I know, że to to takie meh jest, ale cóż ja Tobie poradzę ;-;

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz