czwartek, 7 lutego 2019

Od Deana do Conna

– Jesteś okropny – stwierdziłem bez ogródek, gdy chłopak nagle zamknął się w sobie. – Doskonale wiem, że przeszłość niekiedy jest lepiej zostawić za sobą, ale czasami też można postawić się demonom z dawnych czasów, nie uważasz? Nie wszyscy są tacy wyrozumiali jak ja, a wierz mi - niektórzy wykorzystują pewne sytuacje, by móc Ciebie pogrążyć, a nawet i dobić. Powinieneś sobie z tym radzić, a nie uciekać – burknąłem, podążając żwawym krokiem za uciekinierem. – Chyba, że naprawdę chcesz zostawić ten temat w diabły, w takim razie nie zamierzam naciskać – westchnąłem, gdy blondyn mi nie odpowiedział.
– Może lepiej już wracajmy – diametralnie zmienił temat, gwałtownie szarpiąc za smycz bydlęcia zwanego psem. 

Od Conna do Dean'a

Chwilę jeszcze milczałem jednak czując na sobie spojrzenie chłopaka westchnąłem.
- Cóż... Nie ma co opowiadać. Po pijaku próbował zgwałcić jakąś małolatę i wsadzili go za kratki - mruknąłem odwracając wzrok. Wsadziłem ręce do kieszeni i nie czekając chociażby na reakcję Dean'a przyśpieszyłem krok. Nie znosiłem mówić o ojcu... A on nie musiał o tym wiedzieć. 
- Hey! A ty gdzie mi tak uciekasz? - spytał doganiając mnie. 
- Nie uciekam. Tak sobie po prostu idę - odparłem. 
- Jasne. A ja jestem królem świata - zakpił. 
- Nie licz, że ci się pokłonie - stwierdziłem. 
- Dobra. To masz dla mnie jakieś pytania? - spytał. 
- Na razie nie. - powiedziałem po chwili namysłu. 


Od Madeline do Alexandra

Gdy tylko cały pokój wypełnił mój przesiąknięty rozkoszą jęk, umiejętnie udałam, że ani trochę mnie to nie zabolało. Fakt faktem, że od mojego ostatniego razu minęło trochę czasu, ale musiałam przyznać, że nitk nigdy nie obdarzył mnie  taką delikatnością, a zarazem cholernym pożądaniem.
Po ułamku sekundy mężczyzna ciężko opadł na miejsce obok mojego rozgrzanego ciała. Nie wiedziałam, jak się zachować, więc mimowolnie obróciłam się na bok, twarzą do Alexa, w dalszym ciągu skrywając, iż dolne partie ciała dawały się we  znaki przeszywającym bólem. Z wolna się uniosłam, by po chwili dosyć zwinnie zsunąć się po materacu na wysokość bioder jasnowłosego. Uniosłam wzrok na jego twarz, by zaszczycić Hiszpanina zawadiackim uśmiechem, a następnie obdarzyłam jego wystającą kość miednicy soczystym całusem. Przez chwilę smakowałam jego ciepłej skóry wokół wciąż nabrzmiałego członka, którego po sekundzie oblizałam. Nie miałam bladego pojęcia, czy ten ruch spodoba się Alexowi i czy aby na pewno nie weźmie mnie za zbyt łatwą dziewczynę, ale uznałam, że skoro może to być nasza pierwsza, a zarazem ostatnia noc, trzeba spędzić ją jak najprzyjemniej.

He, hehehe. 

Od Dean'a do Connwaer'a

[POPRZEDNIE OPOWIADANIE]
– Wiesz co? Jest jeszcze jedno pytanie, które frapuje mnie od pierwszego wspólnego dnia w szkole – zacząłem, obserwując kątem oka blondyna. Nie czekając, aż ten odpowie, dokończyłem: – Co z Twoim ojcem? 
Zmieszanie się Conna świadczyło o tym, iż trafiłem w jego czuły punkt, aczkolwiek mimo to nie widziało mi się nagłe powiedzenie "Przepraszam". Chciałem znać prawdę, a jako że główną cechą mojego charakteru bywała wrodzona upartość... Cóż, to mówiło samo za siebie.
– Przecież wiesz, że Ciebie nie wyśmieję, nie jestem taki – po chwili milczenia dodałem. – No, nie jestem taki w każdym razem dla Twojej osoby, co do innych rówieśników, to różnie bywa, ale jak już wspomniałem, możesz być ze mną szczery. Kto wie, może ja również odpowiem na zadane przez Ciebie pytanie – szantaż w tamtym momencie był mile widziany, gdyż zdałem sobie sprawę, że mój towarzysz połknął haczyk i być może załapał, że coś natchnęło mnie na wieczór pełen wyznań.

Conn? Zechcesz mi łaskawie odpisać? 



Od Alexandra do Madeline

Starałem się aby moje ruchy były w największym stopniu delikatne. Przerażała mnie myśl, że mógłbym sprawić jej jakikolwiek ból, najbardziej w świecie chciałem tego uniknąć dlatego też byłem najdelikatniejszy jak tylko potrafiłem.
- Wszystko w porządku? - Szepnąłem do jej ucha przegryzając delikatnie jego płatek.
- W jak najlepszym. - Wydyszała.
Cała chwila uniesienia zdawała się trwać wieki, miałem wrażenie jakby czas się zatrzymał i byłem pewien, że nie chciałbym zrobić tego z żadną inną kobietą. Na żadną inną nie byłbym w stanie spojrzeć tak jak patrzę na nią. Jest dla mnie całym światem i bieda temu, kto jakkolwiek ją skrzywdzi.
Kiedy oboje doznaliśmy szczytu rozkoszy upadłem obok niej na poduszkę starając się uregulować oddech.


[ Miłości stało się zadość XD] 

niedziela, 23 września 2018

Od Madeline do Alexandra


Od momentu w którym znalazłam się pod idealnym ciałem chłopaka, nie mogłam nacieszyć się swoim szczęściem. Zostałam zniewolona przez perfekcyjnego mężczyznę, jakiego chciałam wspierać za wszelką cenę i to nie było chwilowe widzimisię, co potwierdziłam namiętnym, nieco pikantnym pocałunkiem.
– Ja Ciebie kocham, Alex – szepnęłam do jego ucha, gdy ten zajęty był zostawianiem mokrych śladów na mojej szyi, od czego przez całą długość kręgosłupa przechodziły ciarki. Zwinnie sunęłam dłońmi po umięśnionym brzuchu Hiszpana, aby w następnej chwili niemalże zedrzeć z niego koszulę i posłać ją na podłogę, w międzyczasie rozkoszując się ciepłem ciała mężczyzny. Zimnymi rękoma przeniosłam się na jego kość ogonową, z wolna zsuwając eleganckie spodnie, jak i bieliznę i nim zdążyłam niewinnie zagryźć wargę z ognikami w oczach, winna byłam wygiąć plecy w łuk i jęknąć przeciągle, kiedy to poczułam w sobie nabrzmiałą męskość Alexa.

JA TEŻ CIĘ KOCHAM! 

środa, 18 lipca 2018

Od Connwaera cd Dean'a

Spóściłem Kadoka ze smyczy i pozwoliłem pobiegać wolno. W końcu ludzi nie było widać a mój pies się umiał zachować... Chyba...
- Cóż... Park wydaje się spoko jednak wolę spacer brzegiem rzeki... Ale jak wolisz park - wzruszyłem ramionami a widząc minę chłopaka zaśmiałem się cicho. 
- Nie no... Rzeka też spoko... Ten pies... Nie ucieknie prawda? - spytał zerkając na wilczarza.
- O niego się nie martw. Lepiej martw się aby nie spotkać Bargesta - uśmiechnąłem się ciut wrednie. Dean zmarszczył brwi nie wiedząc o co mi chodzi. Wyglądał tak...uroczo na swój sposób. Tak niewinnie i powalająco.
STOP.
Czy to na pewno moje myśli??
Nie..
To nie miało by sensu...
Przecież...
- Halo! Ziemia do blondyna! - z zamyśleń wyrwał mnie głos Dean'a.
- Emmm... Co? O co chodzi? - spytałem rozkojarzony.
- Zadałem ci pytanie kim jest ten Bargest - powiedział poirytowany... A może raczej zaniepokojony? Sam już nie byłem pewien.
- To tylko pies - goblin. Ten kto go zobaczy albo usłyszy po prostu ginie - wyjaśniłem drapiąc się nerwowo po karku i dodałem - Pojawiają się w ciągu nocy.
- Eeeee co? Za dużo filmów się chyba  naoglądałeś - burknął wkurzony moim żartem.
- Nie filmów tylko mitów. I nie oglądałem tylko czytałem - sprostowałem ruszając spacerowym krokiem w kierunku rzeki. Dean burknął coś niepochlebnego o czytaniu i poszedł za mną.
- A propo twoich słów... Ja... Nie pamiętam kiedy ostatni raz zaufałem komuś innemu niż matce... - zniżyłem głos do szeptu. Z początku zastanawiałem się czy chłopak mnie usłyszał ale widząc jego minę wiedziałem, że tak.
- Wiem, że trudno komuś zaufać. Zwłaszcza jak zna się to ledwo jeden dzień ale mi na prawdę możesz. - odparł uśmiechając się pocieszająco.
- Dzięki stary... Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy - rzekłem równie cicho jak poprzednio ale tym razem i ja się uśmiechnąłem.

Dean?

W nagrodę za to że cię koooooocham możesz mi odpisać :)

piątek, 13 lipca 2018

Od Dean'a do Conwaer'a

Śmiałem się w duchu jak małe dziecko, ale przed okazaniem tego uczucia blondynowi, przeszkodził mi jego wielki, włochaty, ponoć przyjacielski czworonóg. Bez zbędnych przemyśleń wybiegłem z mieszkania kolegi, zgarniając po drodze moją czarną kurtkę z wieszaka w przedpokoju.
Stanąłem od razu po wyjściu i ze zdziwieniem wypuściłem parę z ust. Był już wieczór! Tyle godzin w obecności niezbyt rozgadanego chłopaka, którego... Kurwa, którego polubiłem. Cierpliwie czekałem na towarzysza ze wzrokiem wbitym w rozgwieżdzone niebo czy to chodnik oświetlony ulicznym latarniami.
– To może teraz – okręciłem się wokół własnej osi. – Spacer w ciszy, błagam – zaszczyciłem blondaska czarującym uśmieszkiem, po czym swe kroki skierowałem w stronę pustego deptaka. – Ale gdybyś chciał, to zawsze możesz mi powiedzieć, co Ci leży na serduchu – zagaiłem po kilku sekundach ciszy, nie odwracając się do kumpla z klasy. – Możesz mi ufać – te słowa jakby wyplułem, błądząc wzrokiem po czubkach moich, nieco zakurzonych butów. – Zaproponujesz może jakiś park czy coś, a nie czaisz się tak z tyłu, co? – próbowałem rozluźnić atmosferę, ale kiedy to ujrzałem uradowaną twarz znajomego... Musiałem westchnąć, rozpływając się nad tym jego uśmiechem.

Connuś? I know, że to to takie meh jest, ale cóż ja Tobie poradzę ;-;

Od Alexandra do Madeline

Odłożyłem dziewczynę na łóżko i pochylilem się nad nią pozwalając sobie na francuski pocałunek. Opuszkami placów zacząłem wodzic wzdłuż jej obojczyka, przez ramię aż na talię. Do nozdrzy dotarł zapach jej perfum. Delikatna i stonowana mieszanka kwiatów wiśni i drzewa sandałowego. Chłonąłem jej zapach i delikatny dotyk skóry jakby to była ostatnia rzecz jaką mogę zrobić w życiu... Dotknąć jej... miałem wrazienie, że zamiast dziewczyny w ramionach trzymałem najdelikatniejszy kwiat na świecie. Przesunąłem dłonią po jej udzie aż pod palcami wyczułem podwiązkę. Uśmiechnąłem się lekko i zdjąłem ją z jej nogi a po chwili pozbyłem się drugiej podwiązki. Mad nie pozostawała mi dłużna i szybko pozbyła się krawata z mojej szyji po czym zaczęła rozpinać guziki od koszuli.

Mad ratuj ... Nie umiem pisać tuż przed ;-;